Niemand noemt mij ooit nog een cultuurbarbaar

Allright, eerste week Cambodja zit er bijna op! Ik heb zo veel gedaan en gezien, word je bijna bang van. "Let's start from the very beginning. A very good place to start"

Zondag werd ik dus na een turbulente vlucht opgehaald met een tuktuk en naar mijn hostel gebracht. In dit hostel in Siem Reap ben ik tot woensdag gebleven. Een privékamer met tweepersoonsbed! En een eigen badkamer! En fijne matrassen! Echt, wat een luxe. Daar heb ik Suzanne ontmoet, een Nederlands meisje dat precies hetzelfde hier gaat doen als ik. Uiteindelijk is de groep van onze cultural week uitgebreid tot 7 mensen. Twee meisjes uit Duitsland en Italië, en drie jongens uit Frankrijk, Brussel en Franstalig Zwitserland. Moeten jullie eens raden welke taal zij continu met elkaar spreken... maar goed! Ieder z'n ding natuurlijk. We hebben best een leuke groep! De enige die zich echt misdraagt is de jongen uit Brussel. Hij toont geen enkele interesse in ons of Cambodja en hangt erbij alsof hij door zijn ouders verplicht als strafkamp hier naartoe is gestuurd. Ontzettend onbeschoft. Maar a la, wij maken dat weer goed door wel geïnteresseerd en sociaal te doen.

Op maandag zijn we naar Wat Thmey en het oorlogsmuseum geweest. Het is een soort officieuze Killing Fields (de echte liggen namelijk in Phnom Penh) waar veel te zien is over de oorlog. Ik heb schedels en botten gezien van mensen die tijdens de oorlog zijn overleden. Wapens, landmijnen, tanks (een zelfs waar nog een schoen en een stuk bot van het bijbehorende been in lag)... het is zo verschrikkelijk om daar te zijn en van een echte Khmer te horen hoe het toen is geweest. Onze gids is blind aan een oog, is door een bazooka en AK47 beschoten en op een landmijn gestapt (heeft zelfs nog een stukje landmijn in zijn been zitten en kan er pas uitgehaald worden als het tot onder zijn knie is gezakt) Zijn bijnaam is The Cat vanwege zijn 9 levens. Even een stukje geschiedenis: Pol Pot (de bad guy in dit verhaal) was buddy's met Mao en net zo communistisch. Hij geloofde dat Cambodja zelfvoorzienend kon zijn en geloofde niet in onderwijs of religie. Verder maakte hij de mensen wijs dat hij ze zou redden van de Amerikanen die nog in Vietnam zaten. Iedereen moest evacueren en als ze dat niet deden, werden ze vermoord. Alle 3 miljoen mensen die zijn overleden tijdens deze oorlog, zijn in de velden een paar kilometer onder Phnom Penh gedumpt. Dat zijn de Killing Fields. Omdat Pol Pot geloofde dat het land zelfvoorzienend kon zijn, moest iedereen (ook kinderen) op het land werken en niemand kon meer onderwijs volgen. Als ze hun werk niet af hadden aan het einde van de dag, kregen ze geen eten. Ik heb nu al veel mensen ontmoet die de oorlog hebben meegemaakt, omdat deze pas in 1993 beëindigd is! Onvoorstelbaar dat dit zich zo recent heeft afgespeeld. En onvoorstelbaar waar het land in zo'n 20-25 jaar nu is gekomen. Het is zo knap!

Op dinsdag zijn we naar de silk farm geweest en hebben we uitleg gekregen over de zijdeworm en hoe het proces in zijn werk gaat om zijde te maken. Was erg interessant! Daarna zijn we naar West Baray gegaan, een waterreservoir dat ligt aan het meer. Hier heb ik een worm gegeten! Lekker krokant, prima van smaak, wel nogal melig van binnen. De sprinkhaan heb ik even overgeslagen. Babysteps ;) Een jongen uit onze groep heeft trouwens zelfs een spin gegeten! Een vrouwtjesspin, want die heeft nog eitjes in haar en dat is "lekkerder". Nooouuu... nee.
Op dinsdagmiddag kregen we een typische Khmer massage. Wij dachten, chill, kan ik wel gebruiken. Maar dit was heel wat anders! Ik lag met de andere 3 meiden in 1 kamer op matrasjes en we hielden onze kleren aan. De masseuzes zeiden alleen "Sleep!" Uhh ok, dus we gingen maar op onze rug liggen en we deden alsof we sliepen. De massage is niet wat je zou verwachten. Ze is een kwartier bezig geweest met alleen mijn linkerbeen. Ik werd opeens opzij gerold, mijn been in de knoop over mij heen. Er werd in me gehakt en gekneed. Op een gegeven moment duwde de masseuze haar voeten aan de binnenkant van mijn dij en trok aan mijn been. Ook mijn hoofd werd gemasseerd en gehakt. En toen ik op mijn buik lag en ze mijn rug masseerde, voelde ik met iedere druk alle zuurstof uit mijn longen gaan. Nondeju wat hebben we onze lach in moeten houden, nog nooit zoiets meegemaakt! Aan het einde voelde ik me als brooddeeg klaar voor de oven en 10 cm langer dan toen ik daar aankwam.

Op woensdagochtend zijn we naar Samrong gegaan. Hier ligt de Greenway School en de campus waar alle vrijwilligers wonen; de Blue House. Leuke groep mensen woont daar! Iedereen is erg open en geïnteresseerd en vertelt graag over hun ervaringen met de kinderen en de school. We hebben een wandeling door een deel van het stadje gedaan. Het is groter dan ik dacht! We zitten met ongeveer 25 vrijwilligers in de Blue House, in kamers van 4 personen. Ik zit met Suzanne in een vrij grote kamer met 1 ander meisje die er al zat en over een week vertrekt. Er zitten hier vooral Denen maar die gaan vandaag naar huis. En een paar Duitsers, Fransen en nog 1 ander Nederlands meisje. Leuk om iedereen te leren kennen en hun ervaringen te horen van de school. Inmiddels waren we natuurlijk echt wel nieuwsgierig!

Gelukkig maar dat we op donderdag naar school toe gingen. En hoe... Hahaha! Het is een soort tractor met een fietsstuur en handremmen. En dan een soort huifkar-constructie erachter. Hilarisch! Net als je denkt dat het niet gekker kan. De school is in 1 woord FANTASTISCH! Zo mooi! Er zijn veel donaties gedaan door voorgaande vrijwilligers en daar is dan een klas oid van gebouwd. De kinderen zijn super blij om je te zien en weten dat wij de volgende leraren zijn. Ze spreken je allemaal aan met "Cha" of "Tiecha" en lachen, zwaaien, zijn super vrolijk. Je wordt er alleen maar blij van als je daar bent. Het systeem dat ze daar hebben is ook echt top! Als de kinderen zich aanmelden, moeten ze een test doen om te kijken op welk level ze zitten. De levels zijn van laag naar hoog: kindergarten, level 1 t/m 5. Het kan dus zijn dat kinderen van verschillende leeftijden in dezelfde klas zitten. Ook is het zo dat kinderen alleen naar deze school mogen als ze in de categorie "Poor 1" of "Poor 2" vallen. Dit zijn categorieën die de overheid toekent aan families die erg arm zijn. Poor 1 is als je 2000 riel per dag verdient, wat gelijk is aan 50 dollarcent. Poor 2 is als je het "beter" hebt en 4000 riel dus 1 dollar per dag verdient. Kun je je voorstellen dat je van dat geld je hele gezin te eten moet geven, schooluniformen voor de kinderen moet betalen etc?? De kinderen op de Greenway School hebben Khmer school (openbaar onderwijs) in de ochtend of middag. In het andere dagdeel komen ze naar de Greenway School voor extra Engels. Eigenlijk kunnen de arme kinderen dus beter Engels dan de rijke kinderen die maar 2 uur Engels per week krijgen.
Nadat we de school hebben bekeken, zijn we in een dorpje rond gaan rijden dat eigenlijk niet echt een dorpje te noemen is. De wegen zitten vol kuilen en gaten (Curaçao is er niks bij!) en het zijn vooral heel veel velden met hier en daar een huisje. Sommige huizen stonden leeg, omdat het rijstseizoen over is en ze nu in Thailand werken. Tijdens deze rit vertelde onze gids voor deze week van alles over hoe de arme mensen hier leven. En het is verschrikkelijk. Sommige mensen hebben zelfs schulden bij de lokale "supermarkt" omdat ze het zout ofzo niet konden betalen die dag. Dus dan wordt het opgeschreven en mogen ze het later betalen. Ook al was ik er toen al een paar dagen, de cultuurschok was enorm op donderdag. Het is ook zo verwarrend, omdat je ze zielig vindt, maar ze zijn op zich gelukkig zo. En in Nederland hebben we in verhouding en Nederlandse standaarden ook zulke arme mensen die geen eten voor hun kinderen kunnen betalen. Maar zij zijn nog altijd rijker dan de arme mensen hier. En toch ook weer niet, want je kunt Nederland natuurlijk niet met Cambodja vergelijken. Je kunt je voorstellen dat ik daar even van moest bijkomen...

In de middag hadden we Khmer taal-, cultuur- en kooklessen. Super leuk! Ik weet nu hoe ik hallo moet zeggen, moet tellen, nee, bedankt etc. Beetje jammer wel dat de taxichauffer geen drol begreep van wat ik zei toen ik vroeg hoe duur het was. Maar toch, A for effort haha! En ik heb een ananas-kippen-bonen-saus gemaakt, was erg lekker! En ja mam, ik heb het recept opgeschreven. Soort van althans. Heb geen idee hoeveel precies van alles erin ging, maar in ieder geval 7 knoflooktenen... jammm!

Vrijdag zijn we naar een tempel gegaan en hebben we veel uitleg gekregen over het boeddhisme. In Cambodja hebben ze het hindoeïsme en boeddhisme gemixt. En het maakt ze niks uit wat je gelooft, als je maar iets gelooft. Dus als iemand het ooit zou vragen, ben ik zeer katholiek ;) Ook hebben we met een monnik gepraat, erg interessant! In de middag zijn we weer naar school gegaan en heb ik te horen gekregen welke klas ik krijg: Beginners. Dat zit tussen de Old Kindergarten en Level 1 in. Komende week zal ik nog samen met een Zwitsers meisje daar les geven en daarna alleen. Tenzij er weer een nieuwe lichting vrijwilligers komt van wie er een samen met mij komt les geven. Heb er zin in!!

Inmiddels ben ik nu in Siem Reap voor het weekend en ik lig te bakken (slash smelten) in de zon bij het zwembad van mijn hostel. Ik betaal 5 dollar per nacht... hahaha! Hoe dan! Dit weekend even lekker niksen en volgend weekend wil ik naar Ankor Wat.

Dussss dat was het wel weer zo'n beetje! Flink verhaal, maar zooo veel gedaan en geleerd! Ik ga maar eens een duik nemen denk ik. Tot de volgende!

Liefs